Süperiletken transmon — kapasitörle kararlı kılınmış Josephson kübiti

Süperiletkenlik, bazı metallerin yeterince soğutulduklarında elektriksel dirençlerini tamamen kaybetmesi olayıdır. Sıradan bir telde elektronlar atomlara çarpa çarpa ilerler ve enerjilerinin bir kısmını ısıya dönüştürür; süperiletken bir telde ise akım kayıpsız akar — bir kez başlatılan halkasal akımın yıllarca azalmadan döndüğü gözlemlenmiştir. Bu, klasik fizik resmiyle açıklanamayan, doğrudan kuantum davranışın makroskopik ölçekte ortaya çıkışıdır. Tam da bu yüzden süperiletken devreler, kuantum bilgisayar yapmaya çalıştığımızda elimizdeki en uygun “görünür kuantum” laboratuvarıdır.

Cooper çifti: elektronların ikili dansı

Süperiletkenliğin sırrı, elektronların düşük sıcaklıkta tek başına dolaşmayı bırakıp çiftler halinde hareket etmesidir. Bir elektron, kristal kafesindeki atomları hafifçe çekerek arkasında küçük bir “pozitif yük izi” bırakır; ikinci bir elektron bu izi takip ederek dolaylı bir çekim hisseder. Sonuçta, ortalama olarak birbirine bağlı iki elektronluk topluluklar oluşur; bunlara Cooper çifti denir. Bu kavramın önemi, çiftin “fermiyonik” tek elektronun aksine, “bozonik” bir karaktere sahip olmasıdır: milyonlarca Cooper çifti aynı kuantum durumunda buluşabilir ve sistem, tek tek parçacık yerine tek bir kolektif dalga fonksiyonu ile tanımlanabilir.

Bu makroskopik dalga fonksiyonu iki temel niceliği taşır: bir genlik (kaç tane Cooper çifti olduğunu söyler) ve bir faz (kolektif dalganın saat yönündeki ilerleyişini söyler). Faz kavramı kritiktir, çünkü kuantum hesaplamada her şey faz farklarıyla konuşur. Süperiletken bir parçanın fazı, sıradan bir elektrik akımının yönü gibi “görünmez” bir kavram değildir; gerçek bir fiziksel anlamı vardır ve devre bileşenleri arasında kıyaslanabilir.

Neden çok soğuk olmak zorunda?

Cooper çiftleri çok küçük bir enerji farkıyla bağlıdır; ortam sıcaklığındaki termal titreşimler, bu bağı kolayca koparır. Bu nedenle süperiletken kübitler tipik olarak ~10 mK (kelvinin binde biri) civarına soğutulur — uzayın derinliklerinden bile yaklaşık üç yüz kat daha soğuktur. Bu sıcaklığa ulaşmak için kullanılan cihaza seyreltme buzdolabı (dilution refrigerator) denir; helyum-3 ve helyum-4 karışımının özel bir termodinamik döngüsünü kullanır. Buzdolabının içinde yer alan altın kaplı bakır plakalar, ünlü “avize benzeri” fotoğraflara konu olan görüntüyü oluşturur.

Soğukluk yalnızca Cooper çiftlerini korumakla kalmaz, kübitin çevresindeki termal mikrodalga gürültüsünü de bastırır. 5 GHz civarındaki bir kübit, kabaca 250 mK üzerindeki her sıcaklıkta termal fotonlardan rastgele uyarılır; bu yüzden kübitin yaşadığı en alt plakanın sıcaklığı, kübit frekansının doğal “termal eşik” sıcaklığının çok altında olmak zorundadır.

Bir kübit yapmak için ihtiyaç duyduğumuz şey, iki seviyeli bir kuantum sistemidir. Süperiletken devre bileşenleriyle bunu yapmaya çalışırken karşımıza ilginç bir sorun çıkar: sıradan bir LC devresi (bir kapasitör ve bir indüktör) kuantumlaştırıldığında, sarkacın küçük salınımları gibi eşit aralıklı enerji seviyeleri sunar. Bu kübit için sorundur, çünkü en alttaki iki seviyeyi sürmek istediğinizde ikincisinden üçüncüye geçiş aynı frekansta tetiklenir ve sistemden kaçınmak imkânsız hâle gelir. Çözüm, bu salıncağı tek bir noktasından hafifçe nonlineer kılan bir devre elemanı bulmaktır; bu rolü doğa, neredeyse ücretsiz bir biçimde, Josephson eklemi üzerinden sunar.

Eklem neye benzer?

Josephson eklemi, iki süperiletken parça arasına çok ince (~1 nm) bir yalıtkan tabaka yerleştirilerek yapılır. Klasik beklenti, “yalıtkanın arasından akım geçmez” olurdu; ne var ki ince tabaka, Cooper çiftlerinin tünelleme ile karşıdan karşıya geçmesine izin verir. Geçişin miktarı, iki tarafın kuantum dalga fonksiyonlarının faz farkına bağlıdır ve düz değil, sinüsoidaldir. Daha somut söylemek gerekirse: eklem üzerinden akan akım, iki taraf arasındaki faz farkının sinüsüne orantılıdır. Bu hafif eğri (sinüs) görünüşte küçük bir detay gibi durur, ama tam da kübitin doğmasını sağlayan şeydir.

Devre dilinde bu yapı, sıradan bir doğrusal indüktör yerine nonlineer bir indüktör gibi davranır. LC devresine nonlineer bir indüktör ekleyince enerji seviyeleri artık eşit aralıklı olmaz: en alttaki iki seviyenin enerji farkı ile bir sonrakinin enerji farkı birbirinden ayrılır. Buna kübitin anharmonisitesi denir ve transmon için tipik olarak α ≈ −200 ila −300 MHz mertebesindedir. Negatif işaret, üst seviyelere doğru gidildikçe seviyelerin daraldığı anlamına gelir.

İki seviyeyi seçmek

Anharmonisite ne işe yarar? Düşünelim: en alttaki iki seviye arasındaki geçişe karşılık gelen frekansta bir mikrodalga pulse gönderirsek, bu pulse aynı zamanda ikinci ve üçüncü seviye arasındaki geçişi de tetiklemeye çalışır. Ama o geçişin frekansı, kapalı bir miktar (anharmonisite kadar) farklı olduğundan, pulse'u yeterince yavaş ve dar tasarlarsak istemediğimiz geçişi büyük ölçüde önleyebiliriz. Bu seçicilik sayesinde, sonsuz sayıda seviyesi olan bir sistemden “sadece ilk ikisini” kullanan bir kübit elde ederiz. Pratikte bu, pulse şekillendirme tekniklerinin (örneğin DRAG) kalbinde yatar.

Burada Josephson ekleminin bir başka önemli özelliği devreye girer: tek başına kayıpsızdır. Sıradan bir nonlineer eleman (örneğin bir diyot veya transistör) ısıya enerji çevirir; Josephson eklemi ise süperiletken iki tarafı birbirine bağlayan, yalnızca fazı ile akımı belirleyen, doğal olarak tersinir bir bileşendir. Bu, kübitlerin uzun süre koherent kalabilmesi için kritik bir özelliktir. Eğer eklemin kendisi enerjiyi sızdırsaydı, ne kadar soğuk olursak olalım kübit hızla saf bir karışıma dönüşürdü.

Süperiletken bir devrenin nonlineer hâle gelmesi (Josephson eklemi) ile uzun yaşaması (koherens) ayrı şeylerdir. Bir Josephson eklemini iki süperiletken plakaya bağlayıp tek başına kübit yapmaya çalıştığımızda, kısa süreli ama çok hassas bir kübit elde ederiz: bu, Cooper-pair box (CPB) adı verilen ilk nesil süperiletken kübittir. Sorun şudur: kübitin frekansı, üzerine düşen küçük yüklere — özellikle çevredeki “görünmez” yük gürültüsüne — son derece duyarlıdır. Pratikte koherens çok kısa olur, çünkü her elektriksel kıpırdama kübitin frekansını ufak ufak kaydırır. Transmon, bu sorunu doğrudan adresleyen bir tasarım çözümüdür ve adını “transmission line shunted plasma oscillation” kelimelerinden alır.

Sorun: yük gürültüsü

CPB tasarımında kübit, çok küçük bir süperiletken adacık üzerine kurulur ve adacıktaki Cooper çifti sayısı doğrudan kübitin durumunu belirler. “Cooper çifti sayısı” mikroskobik bir sayı olduğu için, çevreden gelen yarım veya bir elektronluk yük dalgalanmaları bile kübitin frekansını ciddi şekilde kaydırır. Sonuçta T₂ birkaç nanosaniyeyle sınırlı kalır — kapı yapmaya bile zor zaman bulunur.

Bu nedenle araştırmacılar şu soruyu sorar: kübitin nonlineerliğini koruyarak yüke duyarsız hâle nasıl getiririm? Tahmin edilebileceği gibi sihirli bir çözüm yoktur; ama bir uzlaşma mevcuttur.

Çözüm: büyük bir paralel kapasitör

Josephson ekleminin paralele büyük bir kapasitör (“shunt”) eklersek, kübitin enerji ölçeklerinden ikisi (eklem enerjisi E_J ve kapasitör enerjisi E_C) arasındaki oran değişir. CPB rejiminde E_C ≫ E_J iken transmon rejiminde E_J/E_C ≈ 50–100 seviyesine çıkartılır. Bu rejimde kübit frekansının yüke duyarlılığı üstel olarak azalır — yani küçük bir tasarım değişikliğiyle yük gürültüsü pratik olarak ortadan kalkar.

Bu kadar güzel bir çözümün bir bedeli vardır: kübitin anharmonisitesi düşer. Yani seviyeler “daha eşit aralıklı” hâle gelir ve kapı pulselarının daha dikkatli şekillendirilmesi gerekir. Neyse ki transmon rejiminde anharmonisite hâlâ ~200–300 MHz mertebesindedir; bu, ~20–40 ns sürede bitirilen tek kübit kapıları için yeterlidir. Modern transmon mimarileri, bu uzlaşmayı en uygun şekilde ayarlayan ölçü ve geometriye sahiptir.

Sabit frekans mi, ayarlı mi?

Transmon tasarımının iki ana varyantı vardır. Sabit frekanslı versiyonda tek bir Josephson eklemi kullanılır ve kübitin frekansı imalat aşamasında belirlenir; bu, akıyla ilgili gürültü kaynaklarını ortadan kaldırır, ancak frekansları ayarlamak için yalnızca üretim kontrolüne güvenmek gerekir (IBM'in tercih ettiği yol). Akı ayarlı (flux-tunable) versiyonda ise tek eklem yerine iki paralel Josephson eklemi (yani küçük bir SQUID) kullanılır; küçük bir manyetik akı ile kübit frekansı çalışma anında değiştirilebilir (Google'ın tercih ettiği yol). Bu, CZ tarzı iki kübit kapılarında kullanışlıdır, ama akı gürültüsünü yeni bir koherens kaynağı olarak ekler.

Transmon yapısını anladıktan sonra sıradaki soru pratikleşir: bu küçük süperiletken devreyi, kuantum kapı diline çevirebileceğimiz dış uyaranlarla nasıl konuştururuz? Cevap, iki ayrı süreçten oluşur. Sürmek için kübitin doğal frekansına yakın bir mikrodalga pulse gönderiyoruz; okumak için ise kübite doğrudan bakmıyoruz, çünkü doğrudan bakmak durumun çökmesidir. Bunun yerine kübitle hafifçe etkileşen, ona “komşu” bir rezonatör hattını gözlüyoruz; rezonatörün frekansındaki küçük kaymadan kübitin halini anlıyoruz.

Sürüş: mikrodalga ile salıncağı itmek

Kübitin 0 ile 1 seviyesi arasındaki enerji farkı, frekans olarak çevrildiğinde tipik olarak 4–7 GHz aralığına düşer. Bu, sıradan WiFi sinyalinin bile yer aldığı, mikrodalga frekansları için yaygın bir bant. Kübiti döndürmek için, çipin ona yakın bir mikrodalga hattı üzerinden tam o frekansta küçük bir pulse gönderiyoruz; pulse zaman bakımından dikkatlice şekillendirilmiş olduğu için, yalnızca istenen rotasyonu (örneğin X, Y veya keyfi bir açı) üretiyor. Bu süreç tam olarak, sallanan bir salıncağı doğru tempoyla itmeye benziyor — yanlış tempoda iterseniz salıncak büyümez; doğru tempoda iter ve hemen bırakırsanız tam istediğiniz açıda asılı kalır.

Pratikte pulse'un şekli sade bir kare dalga değildir; uçları yumuşatılmış, bazen DRAG (Derivative Removal by Adiabatic Gate) gibi tekniklerle düzeltilmiş zarflar kullanılır. DRAG, üst seviyeye sızıntıyı bastırmak için pulse'un türevini de sürer; bu sayede transmonun düşük anharmonisitesine rağmen tek kübit kapı hatası 10⁻³–10⁻⁴ mertebesinde tutulur.

Okuma: doğrudan değil, dolaylı bakmak

Kübiti doğrudan ölçmeye kalksak, etkileşim çok güçlü olur ve “bakmanın” kendisi durumu kontrolsüz şekilde bozar. Çözüm, transmon ile arasında çok zayıf bir bağ olan bir mikrodalga rezonatörü yerleştirmektir. Rezonatör, dışarıdan bağımsız sürülebilen küçük bir kavitedir ve kendisinin de bir doğal frekansı vardır. Bu rezonatörü, kendi doğal frekansının yakınında bir prob sinyaliyle dürtüp yansımayı dinlediğimizde, yansıyan sinyalin fazı ve genliği kübitin halini ele verir.

Mekanizma şudur: kübit ile rezonatör hafifçe etkileştiğinden, rezonatörün frekansı kübit |0⟩ durumundaysa biraz, |1⟩ durumundaysa biraz daha farklı bir noktaya kayar. Bu kaymaya dispersif kayma denir; tipik olarak çok küçüktür (birkaç MHz), ama prob sinyali rezonatörün şu anki frekansını gördüğü için yansıyan sinyal kübitin durumuna güçlü biçimde bağlıdır. Kübite doğrudan dokunmadan, sadece komşu rezonatöre soru sorarak cevap alınmış olur.

Bir okuma adımı tipik olarak ~500 ns ile 1 µs sürer ve bugünün sistemlerinde okuma sadakati (readout fidelity) %98–99,5 civarındadır. Çoklu kübit içeren bir çipte her kübit kendi rezonatörünü kullanır ama bu rezonatörlerin tümü, frekans bölgelerine bölünmüş tek bir okuma hattı üzerinden eşzamanlı olarak (“multiplexed”) sorgulanabilir. Bu yöntem, ölçüm zamanını ve kablolama yükünü dramatik biçimde azaltır.

Buraya kadarki resimde transmon, üzerinde mikrodalga pulse'larıyla rotasyon yapılabilen ve komşu rezonatörle dolaylı olarak okunabilen bir iki seviyeli sistemdir. Şimdi sıra, algoritma sayfalarında görmeye alıştığımız kapıların fiziksel olarak nasıl yapıldığını anlamaktır. Tek kübit kapılar, daha önce bahsettiğimiz mikrodalga pulse'larıyla uygulanır ve hızlıdır. İki kübit kapılar ise işin asıl zor kısmıdır; gerçek dünyadaki kuantum hatalarının büyük çoğunluğu burada doğar.

Tek kübit kapılar: hızlı ve görece güvenli

Tek kübit kapılar (X, Y, X/2, Hadamard, R_x(θ) vb.) tipik olarak 20–40 ns arasında biter. Bu kadar kısa olmaları sayesinde, kübitin T₁ ve T₂ sürelerinin yanında neredeyse “anlık” gibi davranırlar ve kapı hatası 10⁻³–10⁻⁴ civarında tutulabilir. Birçok mimaride ise yazılım katmanında ek bir incelik uygulanır: bir Z rotasyonu fiziksel pulse olarak değil, sürüş referans fazını yeniden tanımlayarak gerçekleştirilir. Buna “virtual Z” adı verilir; pratikte sıfır süreli ve sıfır hatalıdır.

Kuantum kapı işlemleri sayfasında üniter olarak tanımlanan tüm tek kübit kapı ailesi, transmon donanımında bu mikrodalga pulse'ları ve virtual Z kombinasyonu ile derlenir. Yani algoritma seviyesinde yazdığınız bir R_z(φ), donanım seviyesinde bir frekans referans kaymasına; R_x(θ) ise belirli zarf şekline sahip bir mikrodalga pulse'una çevrilir.

İki kübit kapılar: dört ana okul

İki kübit kapılar transmonun en büyük zorluğudur, çünkü kübitleri birbirine etkileştirmek hem istenen kapıyı üretmek hem de istenmeyen kaçışları (cross-talk, ZZ etkileşimi vb.) tetiklemek anlamına gelir. Bugün yaygın olarak kullanılan dört aile mimari yaklaşıma karşılık gelir:

• Cross-Resonance (CR) — IBM'in tercih ettiği yöntem. Sabit frekanslı transmon çiftleri kullanılır; kontrol kübiti, hedef kübitin frekansında sürülerek etkileşim üretilir. Sonuç, CNOT-eşdeğeri bir kapıdır; tipik süre ~200–400 ns.
• Controlled-Z (CZ) — Google ve diğer akı ayarlı transmon mimarilerinde yaygındır. Akı ile kübitlerden birinin frekansı geçici olarak değiştirilir; iki kübitin uygun bir rezonansa girmesi sağlanır ve istenen kapı üretilir. Süre tipik olarak ~50–100 ns; hata oranı bazen tek kübit kapılara yaklaşır.
• iSWAP / √iSWAP — bazı akı ayarlı ve “tunable coupler” mimarilerinde doğal olarak ortaya çıkan, dolanıklık üreten kapı ailesi.
• Parametrik / tunable coupler — Rigetti, IQM ve yeni nesil mimariler; kübitler arasına ek bir ayarlanabilir devre yerleştirilir ve kapı yalnızca o devre aktifken çalışır. ZZ kaçışları ciddi biçimde azaltılır.

Tipik iki kübit kapı hatası bugün ~5×10⁻³–10⁻² mertebesindedir; bu, kuantum hata düzeltmenin çalışabilmesi için kritik olan yüzey kodu eşiğinin (yaklaşık %1) sınırına çok yakındır. Yani iyi bir transmon mimarisi, gerçek bir hata düzeltmeli kuantum bilgisayara giden yolda, milyonlarca kapı içerisinde ortalama olarak iki kübit kapı hatasını bu eşik altında tutmak zorundadır.

İki saat: T₁ ve T₂

Transmonun yaşam süresi sonsuz değildir. Onu sınırlayan iki ayrı saat işler. T₁, kübitin enerjisini kaybedip |1⟩'den |0⟩'a düşme zaman ölçeğidir; bugünün iyi transmonlarında ~100–300 µs civarındadır. T₂ ise faz bilgisinin kaybolma zaman ölçeğidir; her zaman T₁'in iki katından küçüktür ve gürültü kaynaklarına göre ~20–200 µs arasında değişir. Bir devre, bu sürelerin ne kadarını kullanabileceğini önceden hesaplar; örneğin 100 µs T₂ sahibi bir kübitle, her biri 50 ns'lik yaklaşık 2 000 kapı yapılabilir — pratikte gerçek sayı, kapı hatalarının birikimi ve okuma süreleri nedeniyle daha düşüktür.

T₂'yi sınırlayan başlıca etkenler arasında 1/f akı gürültüsü (ayarlı transmonlarda), iki seviyeli sistem (TLS) kusurları (yalıtkan arayüzlerinde) ve kalıntı termal fotonlar yer alır. Modern tasarımlar, bu kaynakların her biriyle ayrı ayrı savaşır: temiz oda fabrikasyonu, gelişmiş mikrodalga filtreleme, hatta bazı sistemlerde kübitlerin rezonatörden uzakta yer aldığı “3D mimari” çözümler.

Transmon, süperiletken kübit ailesi içinde bugün ana akım seçenek olsa da tek seçenek değildir. Yük gürültüsünü transmonun yaptığı gibi bastırmaya çalışmak yerine, başka boyutlardaki gürültüye karşı doğal koruma sağlamayı amaçlayan tasarımlar da vardır. Bu bölüm, transmon ile birlikte sahnede olan başlıca süperiletken kübit ailelerini karşılaştırır, ardından süperiletken donanımın bugünkü sınırlarını ve gelecek beklentilerini kısaca toplar.

Kim kimi neye değiştirir?

Fluxonium, Josephson eklemine paralel olarak süper-indüktör (çok yüksek kinetik indüktans gösteren bir yapı) ekleyen bir tasarımdır. Kübit, akı gürültüsüne karşı transmondan çok daha dayanıklıdır ve anharmonisitesi büyüktür; bunun bedeli, kübit frekansının çok düşük olması (~0,5–1 GHz) ve kalibrasyonun daha karmaşık olmasıdır. Son birkaç yılda fluxonium kübitlerinde T₂ değerleri milisaniye bandına çıktı ve iki kübit kapı hataları transmona rakip seviyelere indi.

Flux kübitleri, akı ile sürülen ve halkasal süperakım yönlerinin süperpozisyonunu kübit olarak kullanan eski bir ailedir; D-Wave'in annealing mimarilerinin temelinde yer alır, ancak ağ tabanlı kapı bilgisayarı için günümüzde transmon ve fluxonium daha öne çıkmıştır. Kapasitif sönüm yapılmış flux kübitleri (capacitively-shunted flux qubits) ise iki dünyanın arasında bir ödün sunar.

Kedi (cat) kübitleri ve çift-kübitlik kodlar, kübiti iki seviyeli bir sistem olarak değil, bir mikrodalga rezonatöründeki belirli koherent durumların çiftleri olarak tanımlar. Burada koherent durumlar süperiletken bir rezonatörün içinde yaşar; Cooper çiftleri yine arka plandadır ama kübit “Hilbert uzayında” farklı bir yere yerleştirilmiştir. Bu yaklaşım bazı hatalar için doğal biyokimyasal düzeltme sunar; Alice & Bob, QCI gibi şirketler bu yoldadır.

Süperiletken kübit aileleri — kıyaslama

Aşağıdaki tablo, başlıca süperiletken kübit ailelerinin pratik karakteristiklerini özet olarak verir. Değerler, ilgili ailedeki en iyi cihazlardan tipik aralıklar olup zamanla iyileşmeye devam etmektedir.

Bugünün asıl darboğazları

Süperiletken donanım son on yılda kübit sayısını onlardan binlere taşıdı; fakat ölçeklenmenin önündeki engeller artık temelde tek kübit fiziği değil, sistem ölçeğindeki mühendisliktir:

• Kalibrasyon ölçeklemesi. Her kübit ve her iki kübit kapısı için özgün kalibrasyon parametreleri vardır. 1 000 kübitlik bir çipte saatler süren kalibrasyon, üretkenliği doğrudan sınırlar.
• Cross-talk ve ZZ etkileşimi. Yakın frekanslı kübitler birbirine istenmeden etki eder; bu, hem tek kübit hem iki kübit kapı sadakatini düşürür. Tunable coupler mimarileri bu probleme doğrudan saldırır.
• Fabrikasyon dağılımı. Sabit frekanslı transmon mimarisinde, üretim hassasiyeti doğrudan frekans hedefini belirler; küçük sapmalar yüzlerce kübitlik bir çipte “işe yaramaz” kübitler doğurabilir.
• Soğutma ve kablolama. Her kübit en az birkaç mikrodalga hattı ister; binlerce kübit, seyreltme buzdolabının ısı yüküne ve kablolama yoğunluğuna ciddi sınırlar koyar. Kriyojenik CMOS ve mikrodalga “photonic interconnect” araştırmaları bu noktada devreye girer.
• Hata düzeltme. Mantıksal kübit başına yüzlerce-binlerce fiziksel transmon gerektiren yüzey kodu şu an pratik standarttır; gerçek hata düzeltmeli kübitler ilk defa son yıllarda gösterildi.

Algoritmalara köprü

Algoritma sayfalarındaki devre şemaları, soyut bir “ideal donanım” varsayımıyla yazılır: kapılar hatasız, kübitler sonsuz koherent, ölçümler mükemmel. Transmon mimarisinde tek kübit durum vektörünün yaşadığı yer fiziksel olarak bir küçük süperiletken adacığın etrafındaki dalga fonksiyonudur; üniter kapılar ise mikrodalga pulse'ları ile uygulanan rotasyonlardır. Ölçüm dispersif rezonatör okumasına; klasik simülasyon maliyeti ise, transmon çiplerinin neden hâlâ küçük örnekler için klasik bir sunucuda saatler süren çalışmalarla doğrulandığına işaret eder. Donanım sayfaları, algoritma yazıları okunurken zihinde tutulması gereken pratik kısıtların hepsini kuruyor: kapı süresi, hata oranı, koherens, kalibrasyon yükü.

Sonraki adımda, aynı geometrik resmi farklı fiziksel platformlarla (iyon tuzakları, fotonik kübitler, nötr atomlar, spin kübitleri) karşılaştırma sayfaları gelecek; transmon bu ailenin yalnızca bir üyesidir, ama bugünün ekosisteminde en görünür ve en geniş yazılım yığını ile desteklenen seçeneklerden biridir.